Η πρόσφατη ιστορία όμως μας διδάσκει ότι, ο τελευταίος πριν το Τραμπ ηγέτης μεγάλης στρατιωτικής δύναμης που υποτίμησε τον αντίπαλό, θεωρώντας τον αδύναμο, εύκολα αντιμετωπίσιμο και προσπάθησε να τον κατακτήσει, πληρώνοντας ακριβά την απερισκεψία του, ήταν ο Χίτλερ, ο οποίος επιτέθηκε στη τότε Σοσιαλιστική Σοβιετική Ένωση, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα.
Τον περασμένο Ιούνιο, αφού ο Τραμπ έβαλε τα βομβαρδιστικά του να κάνουν επίδειξη δύναμης χτυπώντας τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, αμέσως μετά ισχυρίστηκε ότι οι πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν είχαν καταστραφεί ολοσχερώς και ότι είχε νικήσει. Αφού λοιπόν οι ΗΠΑ κατέστρεψαν τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν πέρυσι, γιατί τις αναφέρουν ξανά στις σημερινές πολεμικές επιχειρήσει; Αν δεν τις κατέστρεψαν πέρυσι, γιατί κήρυξαν τη νίκη και αποσύρθηκαν από το Ιράν μαζί με το σύμμαχό τους το Ισραήλ; Η εξέταση των αποφάσεων της κυβέρνησης Τραμπ μέσα από το πρίσμα των αντιφάσεων της κάθε στιγμής, της βέβαιης «νίκης» και των ψέματων που διατυπώνει στην εφαρμογή της εγκληματικής πολιτικής της, καθίσταται πολύ πιο εύκολη, από τις επιτηδευμένες αναλύσεις γεωπολιτικών παραγόντων, που μοιράζουν δήθεν κέρδη και απώλειες, ανάμεσα στους εμπόλεμους.
Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να αντιληφθεί ότι το ιρανικό πυρηνικό ζήτημα δεν ήταν ποτέ ο λόγος για τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ανέλαβαν δράση κατά του Ιράν. Ο ανομολόγητος στόχος τους των ΗΠΑ είναι ότι, θέλουν να συντρίψουν το Ιράν που έχει προνομιακές σχέσεις, συμμετέχει στους BRICS και τη SCO, με τη Ρωσία και με τη Κίνα, την οποία τελευταία έχει επανειλημμένα στοχοποιήσει και θεωρεί βασικό της αντίπαλο, αφού όπως δηλώνουν οι ίδιοι, «η Κίνα σε πέντε χρόνια θα μας έχει ξεπεράσει οικονομικά και τεχνολογικά». Και δεν λαθεύουν, γιατί σε έναν αβέβαιο κόσμο, η Κίνα τοποθετείται ως «σταθεροποιητική άγκυρα για την παγκόσμια οικονομία», δήλωσε ο Χένρι Χουιγιάο Γουάνγκ, πρόεδρος του ερευνητικού ομίλου Center for China and Globalization με έδρα το Πεκίνο. Η Κίνα, με την οποία έχουν να κάνουν οι ΗΠΑ σήμερα, είναι μια χώρα με υψηλή οργάνωση, η οποία εξακολουθεί να καθοδηγείται το ΚΚΚίνας και από μια ισχυρή ζωτικότητα και αναπτυξιακή δυναμική και προχωρά με σαφή στρατηγική αποφασιστικότητα μέσω διαδοχικών πενταετών σχεδίων».
ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
Είναι αποκαλυπτικές οι αντιφάσεις και οι ομολογίες της κυβέρνησης Τραμπ, μέσω του υπουργού εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ότι, « Το Ισραήλ είχε καταστήσει σαφές στον Λευκό Οίκο ότι ανεξάρτητα από τη συμμετοχή των ΗΠΑ, θα επιτεθεί μονομερώς και προληπτικά στο Ιράν». Όσο για τις διαπραγματεύσεις, δεν ενδιέφεραν το Ισραήλ, το οποίο δεν θέλει καθόλου διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Ο Ρούμπιο, εξέφρασε δημόσια αυτή τη λογική στο Κογκρέσο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιβεβαιώνοντας τις εικασίες πολλών πολιτικών αναλυτών ανά το κόσμου, ότι οι ΗΠΑ παρασύρθηκαν στον πόλεμο από το Ισραήλ. Αυτή η δήλωση έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στον Λευκό Οίκο, επειδή η αμερικανική κοινωνία και η βάση του MAGA όχι μόνο δυσανασχετούν με το γεγονός ότι οι ΗΠΑ διεξάγουν πολέμους στο εξωτερικό, αλλά δυσαρεστούνται και από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ καθοδηγούνται στη διεξαγωγή πολέμων από άλλες χώρες, όπως το Ισραήλ.
Δεν αποτελεί μυστικό, ότι σχεδόν ολόκληρο το Κογκρέσο των ΗΠΑ λαμβάνει μεγάλα χρηματικά ποσά από ισραηλινές ομάδες λόμπι, που εκπροσωπούν μεγάλο μέρος του τραπεζικού τομέα και του Στρατιωτικό βιομηχανικού συμπλέγματος. Είναι γνωστό ότι οι σιωνιστές έχουν το πλήρη έλεγχο στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, ελέγχουν μεγάλο μέρος της αμερικάνικης οικονομίας και τούς κρίσιμους τομείς της τεχνολογία. Εν ολίγοις, τα τελευταία σαράντα χρόνια, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ κυριαρχείται εξ ολοκλήρου από το Ισραήλ και τους σιωνιστές. Ένας άλλος παράγοντας που όλοι οι ειδικοί αναφέρουν είναι τα έγγραφα Έπσταϊν. Μήπως αυτός ο Εβραίος οικονομικός μεγιστάνας, με μυστικές συναλλαγές με τη Μοσάντ και την ισραηλινή κυβέρνηση, κατείχε πιο σημαντικές πληροφορίες για την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τα ανώτερα κλιμάκια, επιτρέποντας στο Ισραήλ να εκβιάζει τις ΗΠΑ; Κανείς δεν ξέρει. Αλλά όπως λέει και η παροιμία, «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά». Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος για τον οποίο, ο καθηγητής Jeffrey Sachs και άλλοι, τελικά αναγκάστηκαν να αναφέρουν την υπόθεση Epstein σε επίσημα πλαίσια, θεωρώντας ότι χωρίς να αναφέρουμε τον Epstein, είναι αδύνατο να εξηγήσουμε την έκταση της χειραγώγησης των Ηνωμένων Πολιτειών από το Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί που, με τις πλάτες του Αμερικανό- εβραϊκού λόμπι μάλλον έχουν το πρώτο λόγο, παρά τις φανφάρες του Τραμπ, σκιαγραφούν μια μεγαλοπρεπή και κολακευτική εικόνα για τον Τραμπ και το κάνουν να πιστεύει ότι η δολοφονία του Χαμενεΐ και άλλων ηγετικών στελεχών θα ρίξει το Ιράν στο χάος ή ακόμα και θα το αναγκάσει να παραδοθεί. Η «επιτυχία» της Βενεζουέλας φούσκωσε τα μυαλά του Τράμπ και έδωσε στον αυτοπεποίθηση, κάνοντάς τον να νιώσει ότι το Ιράν ήταν σαν ένα ετοιμόρροπο σπίτι που θα μπορούσε εύκολα να καταστραφεί με ένα μόνο ισχυρό χτύπημα. Μετά την αντίσταση που αντιμετωπίζει τις τελευταίες ημέρες, ο Λευκός Οίκος επινοεί ένα σουρεαλιστικό σενάριο τελικού παιχνιδιού, σύμφωνα με το οποίο θα πιστοποιήσει προσωπικά μια άνευ όρων παράδοση από την Ισλαμική Δημοκρατία — ακόμα κι αν αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγσεθ λέει ότι μόνο ο Τραμπ μπορεί να κρίνει αν ο πόλεμος βρίσκεται «στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος». Είναι σαν το αφεντικό του να είναι ο μοναδικός κριτής της πραγματικότητας εν μέσω μιας μαινόμενης περιφερειακής πυρκαγιάς. Το Ιράν και οι φανεροί σύμμαχοί του όπως, η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, οι Χούθι, έχουν δεχθεί επιθέσεις και δολοφονίες των ηγετικών στελεχών τους στο πρόσφατο παρελθόν. Το γεγονός ότι έχουν επιβιώσει για τόσα χρόνια, είναι γιατί είναι βαθιά ριζωμένοι στο λαό τους, που για κάθε ένα που πέφτει άλλοι παίρνουν τη θέση του.
Παρά τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τις προηγμένες τεχνολογίες, η ουσία του πολέμου παραμένει η ίδια. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι ο καθοριστικός παράγοντας και στο πεδίο της μάχης νικητής είναι αυτός που θα κατορθώσει να έχει τον έλεγχο επί του εδάφους. Ακόμα και στη Βενεζουέλα, δεν υπήρξε αλλαγή καθεστώτος. Απλά απήγαγαν το Πρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο και τη σύζυγό του και τους φυλάκισαν. Η αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένης της Ματσάδο, την οποία οι Αμερικανοί υποστηρίζουν εδώ και χρόνια, δεν ανέλαβε την εξουσία και ο Ρούμπιο δεν έγινε «κυβερνήτης». Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πόσο η σημερινή κυβέρνηση της Βενεζουέλας έχει ωφελήσει στην πραγματικότητα τις Ηνωμένες Πολιτείες, πέρα από μερικά εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, για τα οποία μιλάει ο Τραμπ και τις κενές και αμφίβολης δυνατότητας εφαρμογής υποσχέσεις, που έχει δώσει η Βενεζουέλα στις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες.
Ο αμερικανικός στρατός στο Αφγανιστάν έκανε πολύ καλή δουλειά και έδιωξε τους Ταλιμπάν από την εξουσία. Μετά από 20 χρόνια, οι Ταλιμπάν επέστρεψαν. Έκανε πολύ καλή δουλειά ο αμερικανικός στρατός στο Ιράκ και ανέτρεψαν τον Σαντάμ Χουσεΐν και τελικά εγκαταστάθηκε μια κυβέρνηση, η οποία σήμερα ουσιαστικά μπορεί να ενταχθεί στης σφαίρα των συμπαθούν των το Ιράν. Αυτές που κάποτε θεωρούνταν, ένδοξες νίκες, στη κορύφωση της αμερικανικής ισχύος, σήμερα αποδεικνύεται ότι δούλεψαν σαν το φυτίλι που πυροδότησε την παρακμή της Αμερικής.
Υποστηρίζουν ανιστόρητα την εξόριστη οικογένεια Παχλεβί. Και θεωρούν ότι οι Ιρανοί θα ξεχάσουν γιατί ανέτρεψαν την αιμοσταγή δυναστεία των Παχλεβί; Σίγουρα το σημερινό ιρανικό καθεστώς έχει λίγα δυτικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι περισσότερο θεοκρατικό και αντιδημοκρατικό από τη σύμμαχο των ΗΠΑ Σαουδική Αραβία και τις άλλες χώρες του κόλπου; Η ιστορία των Παχλεβί είναι αρκετά πρόσφατη για να ξεχαστεί από το λαό του Ιράν. Ο πατέρας Παχλεβί τοποθετήθηκε στην εξουσία από τους Άγγλο-Αμερικάνους Ιμπεριαλιστές, αφού ανέτρεψαν το νόμιμα εκλεγμένο ηγέτης του Ιράν Μοσαντέκ. Η προπαγάνδα για «πολιτισμό και πρόοδο» στη περίοδο της δυναστείας των Παχλεβί μυρίζει ηγεμονία, παγκόσμια κυριαρχία και πολύ πετρέλαιο.
Ενώ η μικρή Κούβα, που απειλείται με επέμβαση από τα γεράκια του πενταγώνου, είναι το φόβητρο για τους Αμερικάνους αφέντες που μισούν το παράδειγμα του ηρωικού λαού της και των γενναίων ηγετικών της στελεχών, Φιντέλ-Ραούλ Κάστρο, και Ντίας Κανέλ, που στάθηκαν και συνεχίζουν να στέκονται ακλόνητοι, υπηρετώντας το λαό τους και μοιράζονται μαζί του τη φτώχεια και τις στερήσεις που οφείλεται στη διεθνή απομόνωση και τον διεθνή αποκλεισμό που έχουν επιβάλει στο Ηρωικό Νησί, εδώ και 65 χρόνια οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές.
Η ΠΑΡΑΚΜΗ
Ο Πρόεδρος του Ράμπιτ, Απόφοιτος της Σχολής Διακυβέρνησης Κένεντι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και γνωστός στη κοινή γνώμη (Guancha Κίνα 08-03-26), γράφει. Σε αυτό το σημείο, ο Τάκερ Κάρλσον, ένας ηγέτης της MAGA που αντιτάχθηκε δημόσια στον πόλεμο του Τραμπ κατά του Ιράν, επεσήμανε ένα γεγονός. Ποιος ήταν ο τελευταίος πρόεδρος των ΗΠΑ που τόλμησε να πει όχι στο Ισραήλ; Ήταν ο Κένεντι. Το 1962, είχε μια διαμάχη με τον τότε Ισραηλινό πρωθυπουργό (και πρώτο πρωθυπουργό του Ισραήλ) Μπεν Γκουριόν σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ. Ο Πρόεδρος Κένεντι δήλωσε ξεκάθαρα:
«Όχι. Δεν υποστηρίζω τον πολλαπλασιασμό των πυρηνικών όπλων. Αυτή είναι μια βασική αρχή της κυβέρνησής μου. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε τις πυρηνικές δοκιμές και απαιτώ επιθεωρήσεις». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ο Κένεντι δεν μπόρεσε να τηρήσει την υπόσχεσή του, καθώς δολοφονήθηκε τον Νοέμβριο του 1963. Ο διάδοχός του, ο αντιπρόεδρος Τζόνσον, έδωσε αμέσως μετά το πράσινο φως στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ. Στη συνέχεια, η ιστορία ξεδιπλώθηκε και το Ισραήλ κατασκεύασε το πρώτο του πυρηνικό όπλο, στα τέλη του 1966 ή στις αρχές του 1967, καθιστώντας το ένα κράτος με
πυρηνικά.
Οι προθέσεις κλιμάκωσης του του πολέμου από το Τραμπ αντιμετωπίζουν ένα ακόμη σοβαρό παράγοντα, το μεγάλο οικονομικό κόστος το οποίο αμέσως μετατρέπεται σε πολιτικό, που ξεπερνάει τις αντοχές και τα όριά που έχει ο υπερχρεωμένος αμερικάνικος προϋπολογισμός. Στις 11 Μαρτίου τοπική ώρα, οι New York Times, επικαλούμενοι τρεις πηγές που γνωρίζουν το θέμα, ανέφεραν ότι αξιωματούχοι του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ έδωσαν την πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα αξιολόγηση του κόστους των πρώτων έξι ημερών του πολέμου στη Μέση Ανατολή, σε μια ενημέρωση κεκλεισμένων των θυρών που πραγματοποιήθηκε στο Καπιτώλιο την προηγούμενη ημέρα. Είπαν στα μέλη του Κογκρέσου ότι το εκτιμώμενο κόστος για τις ΗΠΑ μόνο τις πρώτες έξι ημέρες είχε ξεπεράσει τα 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Ενώ η παρενέργειες του πολέμου στην Ευρωπαϊκή οικονομία σύμφωνα με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, από τότε που ξέσπασε η τρέχουσα σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν, οι τιμές του φυσικού αερίου έχουν αυξηθεί κατά 50% και οι τιμές του αργού πετρελαίου κατά 27%. Μετατρεπόμενο σε ευρώ, αυτό σημαίνει ότι σε μόλις 10 ημέρες, οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν επιβαρυνθεί με επιπλέον κόστος 3 δισεκατομμυρίων ευρώ για τις εισαγωγές ορυκτών καυσίμων.
ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Κινέζοι αναλυτές διατυπώνουν την άποψη ότι κάθε φορά που οι ΗΠΑ δηλώνουν μια «μεγάλη νίκη», πλησιάζουν ένα βήμα πιο κοντά στην ήττα. Ο Τραμπ, αμέσως μετά από οποιεσδήποτε ειδήσεις που σχετίζονται με το πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ, κραυγάζει ότι «νίκησαν για την Αμερική», κάτι που τελικά δηλώνει άγνοια και ανοησία. Η γενιά μου έχει πραγματικά δει τους Αμερικανούς να κερδίζουν και για πολλούς ανθρώπους να αποτελούν πρότυπο οικονομικής ευμάρειας. Αλλά αν κάποιος δει τα ιστορικά γεγονότα με βάση τη ταξική πάλη και τον ιστορικό υλισμό, αντιλαμβάνεται γιατί η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ κέρδιζε τότε και γιατί χάνει τώρα και θα χάσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον .
Η παρατεταμένη αντίσταση των λαών, από χώρα σε χώρα από περιοχή σε περιοχή, είναι μια διαρκής κατάσταση μέσα από την οποία το καπιταλιστικό σύστημα δεν θα μπορέσει να επιβιώσει. Όλα όσα βλέπουμε τώρα είναι μέρος μιας ταχύτατα μεταβαλλόμενης παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής τάξης.
Ενώ τα προσωπικά χαρακτηριστικά του Τραμπ, δεν είναι τόσο προσωπικά, αλλά απορρέουν από τη τρέχουσα κατάσταση στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες και αντικατοπτρίζουν τα βασικά χαρακτηριστικά και το τρόπο ανάπτυξης της αμερικανικής κοινωνίας, της πολιτικής σκέψης στο σύνολό της και του εύκολου ηγεμονισμού του πρόσφατου παρελθόντος. Η αμερικανική πολιτική ελίτ έχει εισέλθει σε μια διαδικασία αποσύνθεσης, που δεν θα σταματήσει στο Τραμπ.
Αντίθετα, η σημερινή κυβέρνηση θα πολλαπλασιάσει τις διαδικασίες, για την αποκαθήλωσή των ΗΠΑ από το θρόνο του παγκόσμιου χωροφύλακα, που κρατούν ελέω του δολαρίου και τις στρατιωτικής τους ισχύος και θα επιταχύνουν τη παρακμή τους, παρά τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η διαδικασία για τους λαούς του κόσμου. O Κολομβιανός πρόεδρος Πέδρο, σε συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε στο Politico στις 12 Μαρτίου, επέκρινε έντονα την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και διατύπωσε την άποψη ότι «ο καπιταλισμός φτάνει στο τέλος του» και ότι αυτό το τέλος «δεν θα συμβεί ειρηνικά». Τώρα, η αίσθηση είναι διαφορετική. Η Γουόλ Στριτ δεν είναι πλέον παράδεισος, ούτε η προοδευτική ψευδαίσθηση που έβλεπε κάποτε κάποιος.
Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι μια ύφεση, όχι μια ύφεση μιας συγκεκριμένης κοινωνίας, αλλά μια ύφεση του κεφαλαίου», είπε ο Πέτρο. Ολοκληρώνοντας αυτές τις σκέψεις, θα αναφέρω ένα απόσπασμα από το προφητικό άρθρο του Προέδρου Μάο Τσετούνγκ «Μια σπίθα μπορεί να ανάψει μια πυρκαγιά στη πεδιάδα» του 1930.
Η ερμηνεία της λέξης «πρόκειται να» στη λεγόμενη «ανοδική παλίρροια της επανάστασης» είναι ένα κοινό ερώτημα μεταξύ πολλών συντρόφων. Οι μαρξιστές δεν είναι μάντεις. Θα έπρεπε μόνο να μπορούμε να επισημάνουμε τη γενική κατεύθυνση των μελλοντικών εξελίξεων και αλλαγών, όχι να προδιαγράφουμε μηχανικά ημερομηνίες. Ωστόσο, αυτό που εννοώ με την επικείμενη άφιξη της κινεζικής επαναστατικής παλίρροιας δεν είναι σε καμία περίπτωση μια κενή, ανέφικτη έννοια, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, απλώς μια «πιθανότητα άφιξης». Είναι σαν ένα πλοίο του οποίου η κορυφή του καταρτιού είναι ήδη ορατή στον ορίζοντα, σαν τον ανατέλλοντα ήλιο που φαίνεται στην ανατολή από την κορυφή ενός βουνού, σαν ένα μωρό που πρόκειται να γεννηθεί, ανήσυχο στην κοιλιά της μητέρας του.
