Το Ισραήλ διαχρονικά δίνει τεράστια σημασία στην προπαγανδιστική επικοινωνιακή του πολιτική, γνωστή ως hasbara, και με εργαλείο αυτήν έχει διαμορφώσει ένα κατάλληλο για το σιωνιστικό σχέδιο αφήγημα. Ένας από τους βασικούς στόχους του αφηγήματός του είναι η ψυχολογική επιρροή στην παγκόσμια κοινή γνώμη και η δημιουργία θετικών συναισθημάτων απέναντί του.
Για την επίτευξη αυτής της ψυχολογικής επιρροής, η έννοια-κλειδί είναι η θυματοποίηση των εβραίων. Το σιωνιστικό αφήγημα αυθαίρετα εκλαμβάνει τους εβραίους ως ένα ενιαίο σώμα, ιδιοτελώς τους ταυτίζει με το Ισραήλ και οικειοποιούμενο το Ολοκαύτωμα τούς παρουσιάζει -αλλά με την λαθροχειρία της ταύτισης, τελικά αυτοπαρουσιάζεται- ως το απόλυτο θύμα.
Στο σύνολό τους; Όχι ακριβώς. Οι σιωνιστές συνεργάστηκαν επί δεκαετίες, τόσο με τον γερμανικό ναζισμό, όσο και με τον ιταλικό φασισμό. Αλλά αυτές οι πτυχές της ιστορίας του σιωνισμού -μερικές από τις οποίες αναφέρουμε στη συνέχεια- αποσιωπώνται επιμελώς, συσκοτίζονται επιτηδευμένα και μένουν μακριά από την δημόσια συζήτηση. Πρόσφατα, αρχεία κρατικών ισραηλινών υπηρεσιών αποχαρακτηρίστηκαν ως άκρως απόρρητα και επιβεβαιώνουν αυτήν την συνεργασία, σχετικό άρθρο δημοσιεύθηκε στο διαδικτυακό αγγλόφωνο περιοδικό The Cradle.
Στην Ιταλία, το Δεκέμβριο του 1922, αντιπροσωπεία Ιταλών σιωνιστών -μεταξύ των οποίων ο Moshe Beilinson, σημαντική φυσιογνωμία του εργατικού σιωνισμού- επισκέφθηκε τον νέο Ιταλό ηγέτη Mussolini και υποσχέθηκε πίστη στο νέο ιταλικό φασιστικό καθεστώς.
Το 1923, ο Vladimir Jabotinsky -ηγέτης του αναθεωρητικού σιωνισμού- δημοσίευσε το άρθρο του «The Iron Wall», στο οποίο αναδεικνύονται οι αυταρχικές και μιλιταριστικές τάσεις του αναθεωρητικού σιωνισμού και η ιδεολογική του συγγένεια με τον ιταλικό φασισμό.
Το 1928, ο Abba Achimeir -σημαντικός ιδεολόγος του αναθεωρητικού σιωνισμού- δημοσίευσε μια σειρά από άρθρα με τίτλο «Diario de un Fascista» (Ημερολόγιο ενός Φασίστα) σε τακτική στήλη στην εφημερίδα Doar HaYom των σιωνιστών στην ιστορική Παλαιστίνη.
Το 1934, στη πόλη Civitaveccia, με την πλήρη υποστήριξη και συνεργασία του φασιστικού καθεστώτος Mussolini, ιδρύθηκε η Ναυτική Σχολή της Betar -όπου Betar ήταν η οργάνωση νεολαίας του αναθεωρητικού σιωνισμού- και στη συνέχεια οι απόφοιτοί της εντάχθηκαν ως ναυτικοί στις σιωνιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις στην ιστορική Παλαιστίνη και στο μετέπειτα ισραηλινό ναυτικό.
Στη Γερμανία, με την άνοδο του Hitler στην εξουσία -τον Ιανουάριο του 1933- ξεκίνησε μια περίοδος ενεργού συνεργασίας μεταξύ σιωνισμού κα ναζισμού, βασισμένη σε κοινές ιδεολογικές αρχές και πρακτικά συμφέροντα.
Η συμφωνία Haavara υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1933 μεταξύ της Γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας (Zionistische Vereinigung für Deutschland), της Jewish Agency for Palestine -της κύριας σιωνιστικής οργάνωσης που λειτουργούσε ως η de facto κυβέρνηση της σιωνιστικής κοινότητας στην Παλαιστίνη- και των ναζιστικών οικονομικών αρχών. Κοινός στόχος της συμφωνίας ναζιστών και σιωνιστών ήταν να φύγουν οι Γερμανοί εβραίοι από τη Γερμανία -όπως επιθυμούσαν οι ναζιστές- και να πάνε ως έποικοι στην ιστορική Παλαιστίνη -όπως επιθυμούσαν οι σιωνιστές-. Όσοι Γερμανοί εβραίοι ήταν πρόθυμοι να γίνουν έποικοι, μπορούσαν, κατ’ εξαίρεση, να αγοράσουν γερμανικά προϊόντα -με μέρος από τα ήδη δεσμευμένα από τους χιτλερικούς κεφάλαιά τους- και να τα πάρουν μαζί τους στην Παλαιστίνη. Παράλληλα, οι σιωνιστές ανέλαβαν την υποχρέωση να κάνουν εκστρατεία κατά του διεθνούς μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων, που είχαν ήδη κηρύξει άλλες εβραϊκές οργανώσεις. Η συμφωνία Haavara λειτούργησε μέχρι την έναρξη του Β'ΠΠ, το 1939, οπότε περίπου 65.000 Γερμανοί εβραίοι εποίκησαν την ιστορική Παλαιστίνη φέρνοντας μαζί τους και σημαντικά κεφάλαια, ενισχύοντας έτσι την οικονομική ανάπτυξη της εκεί σιωνιστικής κοινότητας.
Το 1933, ο αξιωματικός των SS Leopold von Mildenstein, συνοδευόμενος με τον Kurt Tuchler της Γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας, επισκέφθηκε την ιστορική Παλαιστίνη, επέστρεψε στην Γερμανία, δημοσίευσε σειρά άρθρων με τίτλο «Ένας Ναζί ταξιδεύει στην Παλαιστίνη» στην εφημερίδα Der Angriff και προήχθη σε διευθυντή της υπηρεσίας εβραϊκών υποθέσεων των SS, ενώ παράλληλα ο Γερμανός υπουργός προπαγάνδας Joseph Goebbels εξέδωσε αναμνηστικό μετάλλιο με τη σβάστικα από τη μία πλευρά και το άστρο του Δαβίδ από την άλλη.
Το 1935, ο Georg Kareski -ένας από τους ηγέτες του γερμανικού αναθεωρητικού σιωνισμού- δήλωσε θετική στάση για τους ρατσιστικούς νόμους της Νυρεμβέργης -ιδίως για τον φυλετικό διαχωρισμό μεταξύ εβραίων και μη-, νόμοι που στοχοποιούσαν τους Γερμανούς εβραίους και απετέλεσαν βήμα κλιμάκωσης της ναζιστικής αντιεβραϊκής πολιτικής προς το Ολοκαύτωμα.
To 1937, o Feivel Polkes, πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών πληροφοριών της τρομοκρατικής σιωνιστικής οργάνωσης Haganah που δρούσε στην ιστορική Παλαιστίνη, είχε απ’ ευθείας επαφές με στελέχη των SS και της SD (η υπηρεσία πληροφοριών των SS), τους προσέφερε τις υπηρεσίες του, ο δε Adolf Eichmann -ο θεωρούμενος αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος- μετά τις επαφές αυτές του Polkes, ταξίδεψε ο ίδιος στην ιστορική Παλαιστίνη και συναντήθηκε με στελέχη της Haganah.
Το 1938, ο David Ben-Gurion -ηγέτης του εργατικού σιωνισμού και μετέπειτα πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ- στο πλαίσιο επίσημης συζήτησης γύρω από το βρετανικό σχέδιο μεταφοράς εβραιόπουλων από τη ναζιστική Γερμανία στην Αγγλία, δήλωσε ωμά -και έχει καταγραφεί σε σχετικά πρακτικά- ότι αν ήταν δυνατόν να σώσει όλα τα εβραιόπουλα της Γερμανίας μεταφέροντάς τα στην Αγγλία ή μόνο τα μισά μεταφέροντάς τα στο Ισραήλ, θα επέλεγε το δεύτερο.
Προτεραιότητα έχει ο σιωνισμός, όχι η προάσπιση του συνόλου των εβραίων, ήταν η επίσημη θέση της σιωνιστικής ηγεσίας. Με αυτήν την προτεραιότητα πορεύτηκε το σιωνιστικό κίνημα από την ίδρυσή του, χωρίς κανένα απολύτως ηθικό ενδοιασμό, ακόμα και όταν εξελισσόταν το Ολοκαύτωμα.
Τον Ιανουάριο του 1941, ο Avraham Stern, επικεφαλής της Lehi -διάσπαση από την τρομοκρατική σιωνιστική οργάνωση Irgun- απέστειλε πρόταση στον Hitler για ενεργό συμμετοχή της Lehi στον Β΄ΠΠ στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας, με αντάλλαγμα η Γερμανία να αναγνωρίσει και να υποστηρίξει τη δημιουργία ενός ολοκληρωτικού (δηλ. φασιστικού τύπου) εβραϊκού σιωνιστικού κράτους στην ιστορική Παλαιστίνη. Μετά την ίδρυσή του, το σιωνιστικό κράτος τίμησε τον Avraham Stern εκδίδοντας γραμματόσημο με την προσωπογραφία του, εντάσσοντάς τον στο πάνθεο των σιωνιστών ηρώων.
Το 1943, ο Yitzhak Gruenbaum, επικεφαλής της Rescue Committee of the Jewish Agency -μιας επιτροπής που ιδρύθηκε με σκοπό τη διάσωση των εβραίων της Ευρώπης από τη ναζιστική εξόντωση- στη διάρκεια επίσημης συνεδρίασης και έντονης διαμάχης σχετικά με την κατανομή πόρων μεταξύ της άμεσης διάσωσης εβραίων της Ευρώπης και της οικοδόμησης του σιωνιστικού κράτους στην Παλαιστίνη, επιχειρηματολογώντας υπέρ του δεύτερου, δήλωσε ότι «ο σιωνισμός είναι πάνω απ' όλα», επαναλαμβάνοντας κυνικά την πάγια αρχή του σιωνισμού.
Το 1944, ο Rezso Kasztner, ηγέτης των Ούγγρων σιωνιστών, συμφώνησε με τον Adolf Eichmann για την διάσωση 1.650 περίπου επιλεγμένων Ούγγρων εβραίων σιωνιστών που μεταφέρθηκαν με τρένο στην Ελβετία, με αντάλλαγμα να πείσει τους Ούγγρους ομόθρησκούς του να μην αντισταθούν στις εναντίον τους χιτλερικές διώξεις, αποσιωπώντας παράλληλα πληροφορίες για τις εκτοπίσεις στο Auschwitz. Στη δεκαετία του 1950, ο Kasztner, όντας ήδη αξιωματούχος του ισραηλινού κράτους, κατηγορήθηκε από επιζήσαντα Ούγγρο εβραίο για συνεργασία με τους ναζί. Το ισραηλινό κράτος, για να προστατέψει τον αξιωματούχο του, κινήθηκε νομικά κατά του καταγγέλλοντα μηνύοντάς τον για συκοφαντική δυσφήμηση. Στη δίκη που ακολούθησε ο καταγγέλλων αθωώθηκε, ο δε πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε χαρακτηριστικά για τον Kasztner ότι «πούλησε και την ψυχή του στο διάβολο» για να σώσει τους δικούς του, ενώ άφησε τους υπόλοιπους Ούγγρους εβραίους αβοήθητους.
Στην αντιπέρα όχθη, αυτή του αντισιωνισμού, το 1948, επιφανείς εβραίοι διανοούμενοι, μεταξύ των οποίων και ο Albert Einstein -ο οποίος είχε αρνηθεί σιωνιστική πρόταση να γίνει ο πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ-, δημοσίευσαν επιστολή στην εφημερίδα The New York Times καταγγέλλοντας τον Menachem Begin -μέχρι τότε επικεφαλής της τρομοκρατικής σιωνιστικής οργάνωσης Irgun, μετέπειτα πρωθυπουργό του Ισραήλ, αργότερα ιδρυτή του κόμματος Likud- και το τότε κόμμα του Herut, ως «στενά συγγενικό με τα ναζιστικά και φασιστικά κόμματα στις μεθόδους, την οργάνωση, την πολιτική φιλοσοφία και τις κοινωνικές του απαιτήσεις».
Σήμερα, η διεθνής εικόνα του κράτους-τρομοκράτη έχει φθαρεί όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν και η προπαγανδιστική επικοινωνιακή πολιτική του δουλεύει πάλι στο έπακρο. Για την hasbara, στον προϋπολογισμό του 2026, προβλέφθηκαν 730 εκ. δολάρια, ποσό περίπου 100 φορές υψηλότερο από τον μέχρι πριν από δύο χρόνια μέσο όρο.
Στη σιωνιστική προπαγάνδα όχι μόνο δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε να γράψει και άλλα κεφάλια μυθοπλασίας, διαστρέβλωσης της αλήθειας, απόκρυψης ή οικιοποίησης ιστορικών γεγονότων, αλλά θα πρέπει σταθερά και συστηματικά να αρχίσουμε να διαλύουμε και όλους αυτούς τους μύθους που μέχρι σήμερα έχει πλάσει.
Και μαζί με την σιωνιστική προπαγάνδα θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τον ίδιο τον σιωνισμό, που συνεργαζόμενος με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό υφαίνουν σχέδια κατάλυσης εθνικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης λαών όχι μόνο στη Δυτική Ασία, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη, των χωρών της Λατινικής Αμερικής συμπεριλαμβανομένων, όπως αποκάλυψε πολύ πρόσφατα ανεξάρτητη έρευνα που παρουσίασε σε άρθρο της η ισπανική εφημερίδα El País.
Σαν σήμερα πριν από 78 χρόνια ο σιωνισμός, με μαμή την βρετανική αποικιοκρατία και με τροφό τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στη συνέχεια, γέννησε το κράτος-απαρτχάιντ. Εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη και ενιαία Παλαιστίνη, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα, με ίσα δικαιώματα για όλους τους γηγενείς μουσουλμάνους, εβραίους και χριστιανούς κατοίκους της. Όσο για τους σιωνιστές εποίκους, θα έχουν μόνο ένα δικαίωμα: να πάρουν τα πράγματά τους και να γυρίσουν εκεί από όπου ήρθαν, όπως έχει πει ο Αμερικανός, εβραίος, πολιτικός επιστήμονας, γιος θυμάτων του Ολοκαυτώματος, Norman Filkenstein.
